Ek is terug

Thanks vir al die mense wat gewonder het waarheen ek “verdwyn” het.

Wel, ek is nou terug by die werk en terug by die blog en alles. Ek was nie regtig weg nie, maar ‘n klein korrel het my neergemoer vir ‘n rukkie. ‘n Niersteen.

Dit het gevoel asof daar yskoue, vlymskerp messe is wat my stukkend sny toe ek ‘n pis vang langs die pad. En toe begin dit eers regtig seer word. Die pyn het al vroeër begin, maar ek dag toe dis maar sommer iets wat oor sal waai.

Toe is ek en Vroutjie nog te moer and gone ver van ‘n hospitaal af. Seker so 7 kilometer, maar met daai pyn het dit gevoel asof dit ‘n 5000km lange marteltog is. Ek klim huilend en vloekend agter-op en Vroutjie laat waai. Elke keer wat die bike oor ‘n hobbel in die pad gaan, voel dit asof daai massiewe rots my binnegoed stukkend skeur.

Die dokter dag toe eers ek het van die bike afgeval of iets want ek vloek en huil en kla en kerm terwyl Vroutjie probeer verduidelik en ek my baadjie probeer uittrek. Eers toe ek net daar op die vloer kots, kon Vroutjie ‘n woord inkry en die dokter verstaan.

O nee, hene, die spulletjie was ‘n erge marteling. Ek hoop nie ek kry dit ooit weer nie. Van nou af gaan ek baie water drink. Belowe.

Nou is ek darem terug en die steen is uit. Ek word nog bang en bewerig as ek aan die pyn dink, maar verder leef ek nog.